Are You Mad at Me อยากแคร์ตัวเราได้เท่าคนอื่น

New York Times Bestseller

วิธีหยุดเดาเสียงในหัวคนอื่น และเริ่มใช้ชีวิตเพื่อตัวคุณเอง

“ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า…”
“ทำไมรู้สึกเหมือนเขากำลังโกรธเราอยู่เลย”

สายตาเย็นชา จังหวะการพิมพ์ข้อความที่เปลี่ยนไป หรือความเงียบเพียงชั่วครู่
ก็อาจจุดชนวนความหวาดผวาในใจ จนคุณต้องรีบหันไปเอาใจคนอื่นทันที

เป็นไปได้ไหมว่าที่ผ่านมาคุณเคยชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้ จนไม่เคยตั้งคำถามว่า
แท้จริงแล้วสิ่งที่คุณรู้สึกว่าเป็นปัญหาอยู่ทุกวันอาจไม่ใช่สถานการณ์รอบตัว
หากเป็นแผลในใจที่คุณแอบซ่อนไว้และไม่เคยเข้าใจมันเลย

– เพราะโตมาในบ้านที่มีปากเสียง คุณจึงหวาดกลัวความขัดแย้ง คอยเป็น “ผู้รักษาความสงบ” ที่ยอมเอ่ยคำขอโทษเพื่อตัดจบปัญหา
– เพราะโตมาในบ้านที่ตึงเครียด คุณจึงยอมสวมบท “นักแสดงตลก” คอยสร้างเสียงหัวเราะเพื่อลดความกดดันรอบตัว
– เพราะโตมาในบ้านที่บีบให้รีบโต คุณจึงถูกพรากวัยเด็กไปจนกลายเป็น “ผู้ดูแล” ที่แบกรับปัญหาของทุกคน
– เพราะโตมาในบ้านที่ไร้คนใส่ใจ คุณจึงเลือกเป็น “หมาป่าเดียวดาย” ที่ไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากใคร
– เพราะโตมาในบ้านที่คาดหวังสูง คุณถูกฝังชิปว่าต้องไร้ที่ติเท่านั้นถึงจะมีค่า จนกลายเป็น “เพอร์เฟกชันนิสต์” ที่กลัวความล้มเหลวจับใจ และกดดันตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
– เพราะโตมาในบ้านที่ปล่อยให้โดนรังแก ความกลัวทำให้คุณกลายเป็น “กิ้งก่าคาเมเลี่ยน” คอยเปลี่ยนสีคล้อยตามคนตรงหน้าเพื่อให้รู้สึกปลอดภัย

พอได้แล้วกับการเล่นบท “คนแสนดี” ที่ทอดทิ้งตัวเองเพื่อเอาใจคนอื่น
Meg Josephson นักบำบัดผู้เชี่ยวชาญจะพาคุณถอดเกราะป้องกันตัวที่แบกไว้มาแสนนาน เลิกเดาใจผู้คน แล้วกู้คืนพื้นที่ปลอดภัยจากภายในขึ้นมาใหม่

เพราะวันที่คุณแคร์ตัวเองได้เท่ากับที่แคร์คนอื่น
คือวันที่คุณไม่ต้องแลกความสุขของตัวเอง เพื่อความพอใจของคนอื่นอีกต่อไป

สารบัญ

หมายเหตุจากผู้เขียน
บทนำ
บทที่ 1 อีกคำหนึ่งที่ขึ้นต้นด้วย F
บทที่ 2 ตอนนี้และตอนนั้น
บทที่ 3 อนุญาตให้ตัวเองได้เยียวยา
บทที่ 4 คุณไม่ใช่ความคิดของคุณ
บทที่ 5 อารมณ์ไม่ใช่ปัญหา
บทที่ 6 มันเหนื่อยจังเลย
บทที่ 7 ไม่มีอะไรเป็นเรื่องส่วนตัว
บทที่ 8 ความขัดแย้งก็เหมือนความตาย (คือมันหลีกเลี่ยงไม่ได้)
บทที่ 9 ปรับภาพลักษณ์ใหม่ให้ขอบเขต
บทที่ 10 คุณคือใคร (ใช่ คุณนั่นแหละ)
บทที่ 11 การเยียวยาคือการให้บริการ
กิตติกรรมประกาศ